Wednesday, 13 August 2014

ಡೈರಿ ಪುಟ - ೫೨


                                  "ಸಾವಲ್ಲೂ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಕಾಣಬೇಕೆ..?? ಇಂದು ಅಂಗದಾನ ದಿನ." ವಿಜಯವಾಣಿಯನ್ನು ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ನನ್ನ ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಹೇಳಿ ಸುಮ್ಮನಾದವಳು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಕುಳಿತಳು. ಪೂರ್ತಿ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿದಳು ಹೇಳಿದಳು, "ಆರ್ಟಿಕಲ್ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಮಾರಾಯ್ತಿ. ನಂಗೂ ಆಸೆಯಾಗ್ತಿದೆ ಅಂಗದಾನ ಮಾಡೋಣ ಅಂತ."
                                 "ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಆಸೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ ನೋಡು. ಒಪ್ತಾರೋ ಇಲ್ವೋ ನೋಡೋಣ." ನಾನು ಹೇಳಿದೆ.
                                 "ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವೇ ತಾನೇ..?? ಒಪ್ಪದೇ ಇರ್ತಾರಾ..??"
                                 "ಆರ್ಟಿಕಲ್ ಓದಿದ್ಯಲ್ವಾ..?? ಅಲ್ಲೇ ಕೊಟ್ಟಿದಾರಲ್ಲಾ, ಸಂಪೂರ್ಣ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಪರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡದ ಹೊರತು ಮೋಕ್ಷ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಜನರಲ್ಲಿದೆ.ಹಾಗಾಗಿ ದೇಹದಾನಕ್ಕಾಗಲಿ ಅಂಗದಾನಕ್ಕಾಗಲಿ ಮುಂದಾಗುವವರು ಕಡಿಮೆ."
                         "ಬೇರೆಯವರ ಜೀವ ಉಳಿಸುವಂತಹ ಪವಿತ್ರ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಸತ್ತ ನಂತರ ಮೋಕ್ಷ ಸಿಗುವುದೇ ಹೆಚ್ಚೇ..?"
                               "ಮನಷಾವಸ್ಥೆ ಶರೀರ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳಿದಾರಾ..?? ಬದುಕಿರುವಾಗ ಸಾಲದ್ದೆಂದು ಜೀವ ಹೋದ ನಂತರವೂ ಸ್ವಾರ್ಥ. ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿದ್ದರೂ ಸರಿ, ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಮೋಕ್ಷ ಸಿಗಲೇಬೇಕು. ಈ ಆಸೆ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೇ ಇಲ್ಲ ಹೇಳು..?? ಅಕಸ್ಮಾತ್ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಸ್ವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅಂಗದಾನಕ್ಕೆ ಮುಂದಾದರೂ ಅವನ ಕುಟುಂಬದವರು, ನೆಂಟರು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಎಲ್ಲರೂ ಅದನ್ನು ಆಕ್ಷೇಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವನ ಉಸಿರಿದ್ದಾಗ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡರೋ ಇಲ್ಲವೋ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಆತನಿಗೆ ಸದ್ಗತಿ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ತಮಗೇನಾದರೂ ಕೇಡುಂಟಾದರೆ ಎಂಬ ಭಯ, ಚಿಂತೆ. ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಯಾವುದೋ ಅಂಗದ ವೈಫಲ್ಯದಿಂದ ನರಳಾಡಿದರೆ ನಮಗೇನಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಅಮಾನವೀಯ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅಂಗದಾನ ನಿಜವಾಗಲೂ ಪುಣ್ಯದ ಕೆಲಸ. ನಾವು ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಯಾರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇವೆಯೋ ಏನೋ. ಆದರೆ ಕೊನೆಪಕ್ಷ ಸತ್ತ ಮೇಲಾದರೂ ನಮ್ಮಿಂದಾಗಿ ಒಂದು ಜೀವ ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವುದಾದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರಿನ್ನೇನು ಸಾರ್ಥಕತೆ ಬೇಕು ನಮಗೆ..?? ಇದನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಬಿಡು."
                                      "ಯಾರು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಬಿಡಲಿ, ನನಗಂತೂ ಅಂಗದಾನ ಮಾಡಲೇಬೇಕಂತ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ನೀನು ಮಾಡುವವಳೇ ಅಂತ ಗೊತ್ತು ನನಗೆ. ಆದಷ್ಟು ಬೇಗನೇ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ನೋಂದಣಿ ಮಾಡಿಸೋಣ ಆಯ್ತಾ..??" ಅವಳು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು.


1 comment: