Sunday, 24 August 2014

ಡೈರಿ ಪುಟ - ೫೯


                                 "ಪ್ರೊ. ಕೃಷ್ಣೇಗೌಡರ ಇವತ್ತಿನ ಅಂಕಣ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅಲ್ವಾ..??" ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದಳು.
                                 "ವಾಟ್ ಅ ಸರ್ಪ್ರೈಸ್..!! ನೀನು ಓದಿದೆಯಾ..?? ಆದರೂ ಇವತ್ತು ಜೋರು ಮಳೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ ಮಾರಾಯ್ತಿ." ನಾನು ಬೇಕಂತಲೇ ಕೆಣಕುತ್ತಾ ಹೇಳಿದೆ.
                                 "ಸಾಕು, ಸುಮ್ನಿರೇ. ನಿನ್ನ ಒಣಾ ಜೋಕಿಗೆ ಬಂದ ಮಳೆಯೂ ಆರಿ ಹೋಯಿತಷ್ಟೆ. ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಸುಮ್ಮನೇ ಕೇಳು. ಅವರ ಬರಹದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಎಷ್ಟು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತಲ್ವಾ..?? ‘ಒಂದೇ ಮಾತನ್ನ ಸಾವಿರ ಸಾರಿ ಆಡಿದರೆ ಆ ಮಾತುಗಳೂ ಸವೆದು ಹೋಗ್ತವೆ’."
                                  "ಹೌದು, ಅವರು ಕ್ಲೀಷೆಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ ಹಾಗೆ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದ್ರು. ನನಗೆ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಓದಿ ಬೇರೆಯದೇ ವಿಷಯ ತಲೆಗೆ ಬಂತು. ನಾವೆಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟೊಂದು ಮಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಬಾರಿ ಹೀಗೆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲೇ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಅಲ್ವಾ..?? ಕೇವಲ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ಎಷ್ಟೊಂದು ಭರವಸೆ, ಕನಸು, ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಅವರ ಮನಸಿನ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಆಮೇಲೆ ಅದು ಚಿಗುರೊಡೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅವರ್ಯಾರೆಂದು ನೆನಪೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಚಿಗುರು ಕೇವಲ ಭ್ರಮೆಯೆಂದು ಅರಿವಾಗಿ ಅವರಿಗೂ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲವೆನಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ನುಡಿಯುವ ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಬಾರಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಸಾವಿರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ನೂರು ಕಾಸಿನಷ್ಟಾದರೂ ಕಿಮ್ಮತ್ತು ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಮಾತುಗಳೂ ಸಹ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಪೊಳ್ಳು ಭರವಸೆಯೆನಿಸುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿವೆ."
                                   "ಪುಣ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಒಂದೇ ಬಾಯಿ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಮರುಳು ಮಾತುಗಳು ಮರಳಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವೋ."
                                   "ಮಾತು ಕಡಿಮೆ, ಕೆಲಸ ಜಾಸ್ತಿ ಎಂದೇ ಅಲ್ಲವೇ ಎರಡು ಕೈಗಳಿರುವುದು..??"


No comments:

Post a Comment