Sunday, 27 July 2014

ಪ್ರೀತಿಗೆ ಸಾವಿರ ಮುಖಗಳು



ಪ್ರಿಯ ಮನಸ್ವೀ,
                             ಎಲ್ಲವೂ ಕ್ಷೇಮವಷ್ಟೆ. ನಿನಗೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸರಿಯಾದ ವಿಷಯ ದೊರಕದ ಕಾರಣವೋ, ಸಮಯ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲವೆಂಬ ನೆಪವೋ, ಬರೆಯಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಮೊಂಡಿತನವೋ - ಬರೆಯ ಹೊರಟಾಗಲೆಲ್ಲ ಏನೋ ಒಂದು ಬಗೆಯ ತಡೆಯ ಬಂಡೆ ಅಡ್ಡ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಕೊನೆಗೂ ಇಂದು ಆ ಬಂಡೆಯನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿ ಬರವಣಿಗೆಯ ನಡೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನು ಪೀಠಿಕೆಯೆಲ್ಲ ಸಾಕು, ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಾ ಅನ್ನುತ್ತಿರುವೆಯಾ..??
                            ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬನ ಕತೆ ಕೇಳಿ ಬೇಸರವಾಯಿತು, ಪಿಚ್ಚೆನೆಸಿತು, ನಗು ಬಂತು, ಕೋಪವೂ ಬಂತು. ಆತನದು ಪ್ರೇಮ ವೈಫಲ್ಯವಂತೆ. ಮೊದಲು ಟೈಟಲ್ ಕಾರ್ಡ್ ನೋಡಿದಾಗ ಬೇಸರವೆನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಆತನ ಪ್ರೇಮ ಕಥನ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವೆನಿಸಿದ ಕತೆ, ಏನೂ ಸ್ವಾರಸ್ಯವಿಲ್ಲವೆನಿಸಿ ಪಿಚ್ಚೆನಿಸಿತು. ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಯಾವಾಗ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸೋತಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕನ್ನೇ ಕೊನೆಗಾಣಿಸಿ ‘ದಿ ಎಂಡ್’ ಎನ್ನಲು ಹೊರಟಿದ್ದನೆನ್ನುವ ವಿಷಯ ತಿಳಿಯಿತೋ ಬಾಲಿಶತನ ಎನಿಸಿ ನಗು ಬಂತು. ವಯಸ್ಸು ಇನ್ನು ನೆಟ್ಟಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತಾಗಿಲ್ಲ, ಆಗಲೇ ಸಾಯುವ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿದ್ದನಲ್ಲ ಎಂದು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಸಿಟ್ಟು ಒದ್ದುಕೊಂಡು ಬಂತು.
                         ಅಲ್ಲ ಗೆಳತಿ, ಯಾರೋ ಒಬ್ಬನು/ಒಬ್ಬಳು ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬಲಿಕೊಡುವುದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಾದದ್ದು..?? ಅದು ಅರ್ಥಹೀನವಲ್ಲವೇ..?? ಹೌದು, ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗನೋ/ಹುಡುಗಿಯೋ ನಮ್ಮ ಒಲವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ನಮಗೆ ಒಲಿಯದೇ ಹೋದಾಗ ಆಗುವ ದುಃಖ, ನೋವು, ಹತಾಶೆ ಕಡಿಮೆಯೇನಲ್ಲ. ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಆಗಸದಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಪಟದಂತೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮನಸು ಅವನು/ಅವಳು ಒಲ್ಲೆಯೆಂದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ರೆಕ್ಕೆ ಮುರಿದ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ವಿಲವಿಲನೆ ಒದ್ದಾಡತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಕಂಡ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪಿನ ನೆನಪುಗಳಾಗಿ ಕಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ನಿಜವೇ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅಂಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನಾದರೂ ವಸ್ತುವೊಂದು ಸಿಗದೇ ಹೋದಾಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕಳೆದು ಹೋದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ವ್ಯಥೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಬಯಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪ್ರೀತಿ ತಮ್ಮ ಪಾಲಿನದಲ್ಲವೆಂದು ವಾಸ್ತವ ಅರಿತಾಗ ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷವೂ ಯಾಕಾದರೂ ಇನ್ನು ಬದುಕಿರಬೇಕು ಎನಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ.
                        ಹಾಗಂತ, ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಸಾಗಿದ ಬಾಳಿನ ಹಾದಿಗೆ ತೀಲಾಂಜಲಿಯನ್ನು ಇಡಲಾದೀತೇ..?? ನಾವು ಹುಟ್ಟಿದಾರಭ್ಯ ಬದುಕಿನ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವೆ. ಅವನೋ/ಅವಳೋ ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಸಹ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಾಗಿ ಜೊತೆಯಾದವರಲ್ಲವೇ..?? ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಲಿ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಅಪೇಕ್ಷೆಯೇನೋ ಆಗಿತ್ತು ಸರಿ, ಆದರೆ ಅವರು ಅದನ್ನು ಮಾನ್ಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೆಯೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ..?? ಅದರಿಂದ ನಮಗೆ ಲಭಿಸುವುದಾದರೂ ಏನು..?? ಶೂನ್ಯವೇ ತಾನೇ..?? ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬಲ್ಲವರು ಪಯಣದ ಮುಂದಿನ ಹಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ದೊರಕಿದರೆ..?? ಈ ರಹಸ್ಯದ ಅರಿವಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು.
                            ಪ್ರೀತಿ ಒಂಟಿಕಣ್ಣಿನ ಒಕ್ಕಣ್ಣನಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಾವಿರ ಮುಖಗಳಿವೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಕಣ್ಣೆದುರಲ್ಲೇ ಅದೃಶ್ಯವಾಗುವ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆಯಲ್ಲಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿ ಕಿಚ್ಚಿನಂತೆ, ಸುಡುವುದಿಲ್ಲ ಬೆಳಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿ ನೀರಿನಂತೆ, ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ಚಕ್ರ ನಿಲ್ಲುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಭೂಮಿಯ ಪರಿಭ್ರಮಣದಂತೆ ಅದು ಎಂದೆಂದೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದರ ಗತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಬೆಪ್ಪಾಗುವುದು ನಾವು ಮಾತ್ರವೇ. ಅಂತೆಯೇ, ಕೆಲವೊಬ್ಬರ ಪ್ರೀತಿ ನಮಗೆ ತಕ್ಕುದಾಗಿಲ್ಲದಿರಬಹುದಲ್ಲವೇ..?? ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಿಹಿಯನ್ನು ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಸವಿಯುವ ಭಾಗ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದುಕೊಂಡು ನಿರಾಶರಾಗುವುದೇ..??  ಸರಿಯಾದ ಪ್ರೀತಿ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ದೊರಕದೇ ಹೊದೀತೇ..?? ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕಾಯಬೇಕು ಅಷ್ಟೆ. ನೆನಪಿರಲಿ, ಪ್ರೀತಿ ಎಂದಿಗೂ ಯಾರನ್ನೂ ವಂಚಿತರನ್ನಾಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿಯಾ ಗೆಳತಿ..??
                           ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಿಗೋಣ, ಬರಲೇ..??
                                                                                                                   ಸದಾ ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿ,
                                                                                                                          ಲಹರಿ


1 comment: