Monday, 9 June 2014

ಮೌನಿ ನಾನು


ಉಸಿರು ಬಿಸಿಯಾಗುವ ಪೂರ್ವದಲ್ಲೇ
ಶ್ವಾಸವಾಡದೇ ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗುತಿಹೆ
ಸ್ವಪ್ನಗಳು ನೋಟಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ
ರೆಪ್ಪೆಗಳ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬೀಗ ಜಡಿಯುತಿಹೆ
ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಅಚ್ಚು ಮೂಡುವ ಮೊದಲೇ
ನಡೆಯಿಲ್ಲದೇ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಲ್ಲುತಿಹೆ

ಮಾತುಗಳು ಪದಗಳಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ
ಬಾಯಿತೆರೆಯದೇ ಮೂಕವಾಗುತಿಹೆ
ಭಾವಗಳು ಧ್ವನಿಯ ರೂಪ ತಾಳಬಾರದೆಂದು
ಕಪ್ಪುಬಿಳುಪಿನಲ್ಲೇ ಕರಗಿಹೋಗುತಿಹೆ
ಬಯಕೆಗಳು ಬಲಿತುಕೊಳ್ಳದಂತೆ ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ
ಸಭ್ಯತೆಯ ಬೇಲಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿಹೆ

ಮಳೆಗಾಲದ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ತಂಪಿನಲ್ಲೂ
ಕಡು ಬೇಸಿಗೆಯ ಕೆಂಪನ್ನು ಕಾಣುತಿಹೆ
ಅರಳಿನಿಂತ ಸುಮಗಳ ಘಮಘಮವೂ
ಘಾಟಿನಂತೆ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿಯುತಿದೆ
ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಇಂಪಾಗಿ ಹಾಡುವ ಹಕ್ಕಿಯ ಗಾನ
ಇಲ್ಲಿ ಕರ್ಣ ಕಠೋರವಾಗಿ ಕೇಳುತಿದೆ

ನಾನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತಿಹೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕೇಳುತಿಹೆ
ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಸಾಗುತಿಹೆ
ನನ್ನೊಳಗಿನ ಜೀವೆ ಸೆಲೆಗೆ ಮಾತ್ರ
ಸ್ಪಂದಿಸದೇ ಕಲ್ಲು ಬಂಡೆಯಾಗಿಹೆ
ಆದರೂ ಮೂಕವಾಗಿ ಮಾತುಗಳ ಮನೆ ಕಟ್ಟುತಿಹೆ
ಯಾಕೆಂದರೆ ಮೌನಿ ನಾನು

No comments:

Post a Comment