Thursday, 5 June 2014

ನನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸು


ನನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಿನ್ನ ಪೋಷಿಸಿದೆ
ಸವಿ ತುತ್ತು ತಿನಿಸಿದೆ, ಸಿಹಿ ನೀರ ಕುಡಿಸಿದೆ
ನನ್ನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ನೀ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಾಗ
ನೋವಾದರೂ ಕಂದನೆಂದು ಕರುಳು ಕೂಗಿತ್ತು
ಆದರೆ ಈಗ ನನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಬಿದ್ದಿದೆ
ತಾಯಿಯನ್ನೇ ಕತ್ತರಿಸ ಹೊರಟಿಹೆ ನೀನು
ಸ್ವಾರ್ಥದ ಪರಮಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ವಿವೇಕವು ಸತ್ತಿದೆ

ನನ್ನ ಸೆರಗಿಲ್ಲದೆ ನಿನ್ನ ನಿದ್ರೆಗೆ ಹಾಸಿಗೆಯಿಲ್ಲ
ನನ್ನ ಆಸರೆಯಿಲ್ಲದೆ ನಿನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸೂರಿಲ್ಲ
ಹಸಿರಿನ ನೆರಳಿಲ್ಲದೇ ಉಸಿರು ನಿಂತೀತು ಹೇಗೆ..??
ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಮಷ್ಟಿಯೂ ನನ್ನ ಕುಡಿಗಳು
ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಬಂಧದ ಬಳ್ಳಿ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಬಿಗಿದು
ಕೊಂಡಿಯೊಂದು ಕಳಚಿದರೆ ಪಾಶವೇ ಹರಿದಂತೆ
ಅರಿತುಕೊ ಹೇ ಮನುಜ ಈ ಸರಳ ಸತ್ಯವನ್ನು

ಹಸಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ಕಾಂಕ್ರೀಟು ತಿಂದು ಹಾಕಿದೆ
ಮರಗಳ ತಂಪನ್ನು ಕಟ್ಟಡಗಳು ಬಿಸಿಯಾಗಿಸಿವೆ
ಸೂರ್ಯ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೆಂಪಾಗುತ್ತ ಸುಡುತಿಹನು
ನೀರು ಮತ್ತಷ್ಟು ಮರುಗುತ್ತ ಕರಗುತ್ತ ಸಾಗಿದೆ
ಅಬ್ಬರಿಸಿದೆ ಕಡಲು, ನಡುಗುತಿಹುದು ಒಡಲು
ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದೆ ಈ ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲು
ಇನ್ನೇನು ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಸರ್ವನಾಶದ ಹೊರತು

ಇನ್ನಾದರೂ ಕಣ್ತೆರೆದು ನನ್ನತ್ತ ನೋಡು
ಸುತ್ತಲೂ ಚೆಲ್ಲಿಹ ಕೆಂಪು ವರ್ಣವನ್ನು ಹಸಿರಾಗಿ ಮಾಡು
ಬೆಂಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯ ಹೂ ಅರಳಬೇಕು
ಏದುಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕನಸಿನ ಬಿಸಿ ಮೂಡಬೇಕು
ಅದಾಗಲೇ ಸಮಯ ಸಂದಿದೆ ಕಾಲ ಬಹುದೂರ ಸಾಗಿದೆ
ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡು ನನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸು


No comments:

Post a Comment