Wednesday, 4 June 2014

ಕೊಂಡಿ


                     ಎಷ್ಟಾದರೂ ಅದು ತಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಮನೆ. ಆ ಮನೆಗೆ ಇನ್ನು ಕಾಲಿಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವಾಗ ತನಗದೆಷ್ಟು ಸಂಕಟವಾಗಿರಬೇಡ..?? ಮಗಳೆಂಬ ಪ್ರೀತಿ, ಕರುಣೆ ಹೆತ್ತವರಿಗೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವ ಘೋರ ಸತ್ಯ ಅರಿವಾದಾಗ ತನ್ನೊಡಲು ಹೊತ್ತಿ ಉರಿದಿತ್ತು. ಆಗ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿಸಿದ್ದು "ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಾನೇ" ಎಂದ ತನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೇಮ. ಮನೆಯ ಮೇಲಿನ ಮೋಹವನ್ನು ಮನದಿನಿಯನ ಮಮತೆ ಮರೆಸಿ ಹಾಕಿತ್ತು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಆತನ ಹಿಂದೆ ಸಾಗಿದ್ದೆ. ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಗಂಡನ ಮನೆಯೇ ತವರು ಮನೆಯೂ ಆಗಿದೆ. ಈಗ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಅಣಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ತನ್ನ ಮಗಳು ಅಮ್ಮಾ ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ತಬ್ಬಿ ಅಳುತ್ತಿರುವಾಗ ತನ್ನ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲೂ ನೀರು ಬಂದು ಹನಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಮೂಡಿತ್ತು.


No comments:

Post a Comment