Monday, 16 June 2014

ನನ್ನ ಮನೆ


ಹಂಚಿನ ಮಾಡೇ ಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ
ಸೋಗೆಯ ಹೊದಿಕೆಯೇ ಸಾಕು
ಇಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಮೆಂಟೇ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಬೇಕಿಲ್ಲ
ಬಿದಿರಿನ ತಡಿಕೆಯು ತಡವಿದರೂ ಸರಿಯೇ
ನೆಲದಲ್ಲಿ ಹಸಿ ಮಣ್ಣು ಮೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲಿ
ಎಷ್ಟಾದರೂ ಅದು ನನ್ನ ಮನೆ ತಾನೇ

ನಾ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ಕೈ ತಟ್ಟಿದ
ಅಂಬೆಗಾಲಿಕ್ಕುತ ತೊದಲು ನುಡಿದ
ಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುವಾಗ ಎಡವಿ ಬಿದ್ದ
ಕಥೆಯ ಕೇಳುತ್ತಾ ಕೈ ತುತ್ತು ತಿಂದ
ಗುಮ್ಮ ಬರುವನೆಂದು ಹೆದರಿ ಮಲಗಿದ
ಅತ್ತು ಕರೆದು ರಂಪ ಮಾಡಿದ ತಾವು
ಅದು ನಾನಾಡಿ ಬೆಳೆದ ಮನೆ

ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳಿದ್ದರೂ
ಮನೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ ಸುರಿಯುವವು ಮಳೆಯಾಗಿ
ಹೃದಯ ಚುಚ್ಚುವ ಮುಳ್ಳುಗಳೆಲ್ಲ
ಮನೆಯ ಹಿಂದೆ ಹೂವಾಗಿ ಅರಳುವವು
ಕಣ್ಣಂಚಿನ್ನು ತೋಯಿಸುವ ಹನಿಗಳೆಲ್ಲ
ಮನೆಯೊಳಗಡೆ ಕನಸಾಗಿ ಕೂರುವವು
ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದು ನನ್ನ ಮನೆ

ಆ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಿಗೆ ಉಸಿರನ್ನು ತಾಕಿಸುತ್ತ
ನೀರಿನ ಹರಿವಿಗೆ ನನ್ನಿರುವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತ
ಹಕ್ಕಿಗಳ ನಾದಕ್ಕೆ ದನಿಗೂಡಿಸುತ್ತ
ಹೂವುಗಳ ಚಂದಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುತ್ತ
ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನ ಬೆಳದಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ
ನನ್ನ ನಾ ಮರೆಯುವ ತಾಣ, ಅದು ನನ್ನ ಮನೆ

ತನ್ನದೆಂಬ ಸೂರು ಒಂದಿದ್ದರೆ
ಮನೆಯ ಮಗಳಿಗೆ ಅದೇ ಅರಮನೆಯಂತೆ
ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುವ ಮೊದಲೇ
ಹೊಸ್ತಿಲ ದೀಪದಂತೆ ಬೆಳಗುವುದು ಜೀವವು
ಎಲ್ಲಿದ್ದರೇನು ಹೇಗಿದ್ದರೇನು
ಮನೆಗಿಂತ ಹಿರಿದಾದ ಸ್ವರ್ಗ ಬೇರುಂಟೇ..??


No comments:

Post a Comment