Tuesday, 20 May 2014

ಡೈರಿ - ಪುಟ ೩೯


                         ಎಕ್ಸಾಮ್ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಇವತ್ತೇಕೋ ನನಗೂ, ನನ್ನ ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಗೂ ಓದುವ ಮೂಡ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಗಡೆ ತಿರುಗಲಿಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣವೆಂದರೆ ಹಾಳು ಬಿಸಿಲು. ಮತ್ತೇನು ಮಾಡುವುದು..?? "ಬಹಳ ದಿನವಾಯಿತು ಕಣೇ. ಇವತ್ತು ರಂಗ್ ದೇ ಬಸಂತಿ ನೋಡೋಣ" ಎಂದಳು ನನ್ನ ರೂಮ್ ಮೇಟ್. ಸರಿ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಅನ್ನು ತೆಗೆದು ಫಿಲ್ಮ್ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆವು. ಮಿಗ್ ವಿಮಾನದ ಅಪಘಾತವೊಂದರಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಅಜಯ್ ರಾಥೋಡ್ ನಿಧನ ಹೊಂದಿದನೋ ಅಲ್ಲಿಂದ ಫಿಲ್ಮ್ ದಿ ಎಂಡ್ ವರೆಗೂ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೂ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟು ನೀರು ಹನಿಯಾಗಿ ಉದುರುತ್ತಿತ್ತು. ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಏಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳೋ ನಾನು ಕೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನಾನಂತೂ ಸೈನಿಕರನ್ನು, ಅವರ ಕುಟುಂಬದವರನ್ನು, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಅವರ ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೆನೆದು ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.
                      ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ದೇಶ ಕಾಯುವ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತವನಿಗೆ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯೇ ಮೊದಲ ಮನೆ. ಭಾರತಾಂಬೆಯೇ ಮೊದಲ ತಾಯಿ. ಆ ನಂತರವೇ ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ. ದೇಶ ಸೇವೆಯೆಂಬ ಪವಿತ್ರ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಬದುಕಿನ ಸುಖ, ಸಂತೋಷ, ನೆಮ್ಮದಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆಹುತಿಯಾಗಿಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರ ರಕ್ಷಣೆಯ ಮಹಾನ್ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ ಸೈನಿಕನೊಬ್ಬ. ಅವನ ತಾಯಿ ಆತ ಯುದ್ಧ ಭೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರಲು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ ಹೆತ್ತ ಕರುಳು ಚುರ್ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಗು ನಗುತ್ತಾ ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹೆಂಡತಿಯ ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಜೋರಾದರೂ ಧೈರ್ಯ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದ ಅಪ್ಪುಗೆಯನಿತ್ತು ಬೀಳ್ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ತಂದೆ, ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮಂದಿರಿದ್ದರೂ ಅವರೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ದುಗುಡಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಾ, ಶುಭವಾಗಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ತಳಮಳ. ಇನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪುನಃ ಯಾವಾಗ ಇವನನ್ನು ನೋಡುವುದು..?? ನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯವಾದರೂ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ..?? ಇನ್ನು ಅವನ ಪುಟಾಣಿ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳೆನ್ನಿತ್ತಿ ಬೀಸುತ್ತಾ ಟಾಟಾ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಇಂಥವ ಸೈನಿಕನೊಬ್ಬ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಲಿಯಾಗಿ ಆತನ ಹೆಣ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಇವರೆಲ್ಲರ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.
                                   ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯನೊಬ್ಬ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆಯೆಂದರೆ ಆತನ ಪ್ರಾಣ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಮೀಸಲು ಎಂದೇ ಅರ್ಥ. ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಸುಖವನ್ನು ಅವರೂ ಸಹ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಬೇಕು. ಸ್ವಾರ್ಥಪರವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸದೇ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿಯ ಹಿತದ ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು. ನಾವೆಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರಲು ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಕಾರಣರಲ್ಲವಾ..?? ನೆನೆದರೆ ಮತ್ತೆ ಹನಿಗಳು ಉದುರುತ್ತವೆ.


No comments:

Post a Comment