Wednesday, 21 May 2014

ಡೈರಿ - ಪುಟ ೪೦


                         "ಆ ಶೇಂಗಾ ಅಂಗಡಿಯವನು ಈಗ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲಾ ಕಣೇ. ಎಲ್ಲಿ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿ ಹೋದನೋ ಏನೋ. ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಐದು ರೂಪಾಯಿ ಪೊಟ್ಟಣದ ಕಡಲೆ, ವಟಾಣಿ, ಶೇಂಗಾ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರಲಿಕ್ಕೆ ಮಜಾ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಮೇಲಾಯಿತು ಅವನು ಕಾಣೆಯಾಗಿ." ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಸಂಜೆ ನಾವು ಸ್ನ್ಯಾಕ್ಸ್ ಗೆಂದು ಮೆಸ್ ಗೆ ಹೊರಟಾಗ ಹೇಳಿದಳು.
                        "ಈಗ ಆ ಸ್ಕೂಲ್ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ರಜಾ ಅಲ್ವೇನೆ. ಅವರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅಷ್ಟೇನೂ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಆತ ಈ ಕಡೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಹತ್ತು ದಿನಗಳು ತಾಳು. ಸ್ಕೂಲ್ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಶೇಂಗಾ ತಿನ್ನಬಹುದು." ನಾನು ಪ್ಲೇಟ್ ತೊಳೆಯುತ್ತಾ ಹೇಳಿದೆ.
                     "ಹೌದಲ್ವಾ, ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಈಗ ಬೇಸಿಗೆ ರಜಾ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರ ಪಟಾಲಮ್ ನಮ್ಮ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಕಡೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಕಣೇ. ಯಾವಾಗಲೂ ಅದೆಷ್ಟು ಸಂತಸ, ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ, ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ಇರುತ್ತವೆ. ನಾವು ಇದ್ದೇವೆ ನೋಡು. ಕಾಲೇಜು ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ."
                      "ಅದು ಬಾಲ್ಯ ಕಣೇ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸಂತಸದ ವಿಷಯಗಳೇ. ಬೇಸರ, ದುಃಖ ಎಂಬುದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲಿ ಜಾಗವೇ ಇಲ್ಲ. ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಟೀಚರ್ ಹೊಗಳಿದರೂ ಸಂತಸವೇ, ಕೈ ಮೇಲೆ ಕೋಲಿನಿಂದ ಬಾರಿಸಿದರೂ ಸಂತಸವೇ. ಮನಸ್ಸು ತಿಳಿಯಾಗಿರುವಂಥ ವಯಸ್ಸು ಅದು. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಬಗೆಯ ಬೇಲಿಯಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾರಿಗೂ ಹೆದರಬೇಕಾದ, ಬಗ್ಗಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಯಾಗಿ ಗರಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರುವ ದಿನಗಳು ಬಾಲ್ಯವೆಂದರೆ. ದೊಡ್ಡವರಾದಂತೆ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ವಿಷಯಗಳೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂತಸಕ್ಕಿಂತ ಸಿಂಡರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂದರ್ಭಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು. ಆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನನಗೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಾಲ್ಯ ಮರಳಿ ದೊರೆಯಬಾರದೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ."
                      "ನಡಿ, ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಹೋಗಿ ಒಂದನೇ ತರಗತಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಬಿಡೋಣ. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗೂ ಬೇಡ, ಏನೂ ಬೇಡ. ಝಣ್ ಝಣಾ ಝಣಾ ಹಾಡುತ್ತಾ ಇರಬಹುದು." ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು.


1 comment:

  1. ಅಂದು ಚಿಕ್ಕದಿರುವಾಗ ಅದೆಲ್ಲವೂ ನಮಗೂ ಕಷ್ಟವೆನಿದ್ದೇ... ಆದರೆ ಇಂದು ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನೆನೆಸಿ ನಗಾಡುತ್ತಲಿರುತ್ತೇವೆ. ಕಳೆದ ಜೀವನವೇ ಲೇಸೆಂದು ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಬೈದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷ ಕಳೆದರೆ ಕಾಲೇಜು ಜೀವನ ನಮಗೆ ಬಣ್ಣದ ಹಬ್ಬದಂತೆ ತೋರುವುದು. ಇದು ಮಾನವನ ಸಹಜ ಗುಣ ಬಿಡಿ. ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಬುದ್ದಿ ಬಂತು ಅನ್ತಾರಲ್ಲ... ಹಾಗೆ...

    ReplyDelete