Saturday, 17 May 2014

ಡೈರಿ - ಪುಟ ೩೬


                               "ನಾವು ಶಿರಸಿಯ ಜನ ಇದ್ದೀವಲ್ಲಾ, ನಮಗೆ ನಿಜವಾಗಲೂ ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲ ಕಣೇ. ತಲೆ ಅಂತ ಇರೋದು ಸುಮ್ಮನೆ ಹೆಸರಿಗೆ. ಅದರೊಳಗೆ ಮೆದುಳು ಅನ್ನೋದು ಇದ್ದರೂ ಅದು ದಂಡಕ್ಕೆ." ನನ್ನ ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಬೇಸರದಿಂದಲೇ ಎನ್ನುವಂತೆ ಹೇಳಿದಳು.
                        "ಯಾಕೆ..?? ಏನಾಯಿತು..?? ಅದು ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಇಂಥಾ ಮಾತು. ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಜವೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ವಿಷಯ ಏನಂತ ಮೊದಲು ಹೇಳು. ಆಮೇಲೆ ಬುದ್ಧಿ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಜಡ್ಜ್ ಮೆಂಟ್ ಕೊಡೋಣ" ನಾನು ಹೇಳಿದೆ.
                     "ನಮ್ಮ ಶಿರಸಿಯಂಥಾ ಸುಂದರ ಊರು ಬೇರೆ ಇದ್ಯಾ..?? ಸುತ್ತಲೂ ಹಸಿರು, ಸದಾ ತಂಪು, ಉತ್ತಮವಾದ ಗಾಳಿ ಉಸಿರಾಡಲಿಕ್ಕೆ, ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ ಭೋಜನ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಲಿಕ್ಕೆ. ಇಂಥಾ ಊರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಏನೇನೋ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀವಲ್ಲಾ, ನಮಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಇದ್ಯಾ...?? ದೇವರೇ ಸ್ವತಃ ನಮ್ಮನ್ನು ಶಿರಸಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿದರೂ ನಮಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಬದುಕೊ ಅದೃಷ್ಟ, ಯೋಗ್ಯತೆ ಇಲ್ಲಾ ನೋಡು. ಒದ್ದಾಡ್ತಾ ಬೇರೆ ಊರಲ್ಲಿ ಬದುಕ್ತೀವಿ."
                          "ಅಲ್ಲಾ ಕಣೇ. ಓದು, ಉದ್ಯೋಗದ ಸಲುವಾಗಿ ತಾನೇ ನಾವು ಬೇರೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗೋದು. ಅದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿದೆ..?? ಅದನ್ನ ಮಾಡ್ಲೇಬೇಕಲ್ವಾ ನಾವೆಲ್ಲಾ..?? ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯ ಒಳ್ಳೆದಾಗ್ಲಿ ಅಂತಾನೇ ನಾವು ಹಾಗೆ ಮಾಡೋದಲ್ವಾ..??"
                        "ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ ರಿಸಲ್ಟ್ ನೋಡಿದ್ದು ಮರೆತು ಹೋಯ್ತಾ..?? ನಮ್ಮ ಶಿರಸಿ ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿತ್ತು. ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರೋವಾಗ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದ ಕೋರ್ಸುಗಳೂ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರ್ತಿತ್ತು ಹೇಳು. ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲಿ ಆರಂಭಿಸಬಹುದಲ್ವಾ..?? ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಕಲ ಸವಲತ್ತು, ಸಂಪತ್ತುಗಳೂ ಅಲ್ಲಿವೆಯಲ್ವಾ..?? ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅವಕಾಶ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳೂ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವು ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಓಕೆ. ಆದರೆ ಅದರ ಸಲುವಾಗಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಒದ್ದಾಡ್ಬೇಕು, ಏನೇನೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಮನಶ್ಶಾಂತಿ ಅನ್ನೋದು ಮರೀಚಿಕೆಯೇ. ಬದುಕಲಿಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಉದ್ಯೋಗ ದೊರಕುವಂಥ ಕೋರ್ಸುಗಳು ನಮ್ಮ ಶಿರಸಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ವೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ, ಇವೆ. ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ. ಏನೇನೋ ಸಾಧನೆ ಮಾಡ್ತೀವಿ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಾ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗ್ತೀವಿ. ಬದುಕಿನ ಮುಂಜಾನೆಯಿಂದ ಮಧ್ಯಾನ್ಹ ಮುಗಿಯುವ ತನಕವೂ ಹುಟ್ಟೂರಿನಿಂದ ದೂರವೇ ಇರ್ತೀವಿ. ಆಮೇಲೆ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ವಾಪಸ್ಸು ಊರಿಗೆ ಬಂದರೂ ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲದ ರೋಗಗಳೂ, ತೊಂದರೆ ತಾಪತ್ರಯಗಳು ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಆವಾಗ ಊರಿನ ವೈಭವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಭಾಗ್ಯವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ."
                     "ನಿಮ್ಮ ತರ್ಕ ಸರಿಯಾದುದೇ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವ ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾವಿಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಇದ್ದೇವೆ ತಾನೇ..??"
                     "ಇದಕ್ಕೆ ನಿಜವಾಗಲೂ ಪರಿಹಾರವಿತ್ತು. ನಾವು ಸುಮ್ಮನೆ ನಮ್ಮ ಶಿರಸಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರುವ ಮಾಣಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಓದಬೇಕೆನ್ನುವ ಗೋಜು ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮಗದು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಸಿಟಿಯ ಧೂಳನ್ನು, ಕಲುಷಿತ ನೀರು-ಗಾಳಿಯನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಹುಚ್ಚು ನಮಗೆ. ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳೂ ಅಷ್ಟೆ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು ಉತ್ತಮವಾದ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಗ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೆ ಹಾಪಾಪೋಲಿ ಆಗುತ್ತಾನೆ, ಊರು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉದ್ಧಾರವಾಗುತ್ತಾನೆ ಅನ್ನೋ ಭ್ರಮೆ. ನಿಜವಾಗಲೂ ನಮಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಇಲ್ಲಾ ಕಣೇ, ಬುದ್ಧಿ ಇಲ್ಲಾ." ಹಣೆ ಬಡಿದುಕೊಂಡಳು ಅವಳು.
                          "ಬಿಡು, ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇನೋ ಹಿಂಗಾಯ್ತು. ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಾದರೂ ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಶಿರಸಿಯಲ್ಲೇ ಇರೋ ಹಾಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಕೊಡು ಅಂತಾ ಸಂಜೆ ಪ್ರೇಯರ್ ಮಾಡೋವಾಗ ದೇವ್ರ ಹತ್ತಿರ ಬೇಡ್ಕೊಳೋಣ." ನಾನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದೆ.

1 comment:

  1. haha manelippa hudagru byaada heladuu ningavveyya... Rashi jana nambadiyavvu urbadigidre lifeee ille hel tilkandidda ...But real fact andre urr bittre nammge nemmadine ille idanna ellaru artha maadkandu nammuranna uddara maadal nintaaga maatra nangav uddara aagta... ಒಂದೊಂತು ನಿಜ ಇರುವುದ ಬಿಟ್ಟು ಇರದುದರೆಡೆಗೆ ನಡೆವುದೆ ಜೀವನ

    ReplyDelete