Monday, 28 April 2014

ಡೈರಿ - ಪುಟ ೨೬


                                       "ದಕ್ಷಿಣ ಕೊರಿಯಾ ಹಡಗು ಮುಳುಗಡೆಯ ನೈತಿಕ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಚುಂಗ್ ಹಾಂಗ್ ವಾನ್ ಭಾನುವಾರ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ರಾಜಿನಾಮೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ." ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಬೆಳಂಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಕೂತಿದ್ದಳು. "ನೋಡು, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಡಗು ಮುಳುಗಿದರೂ ಖುದ್ದು ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಗಳೇ ನೈತಿಕ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತು ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಹಗರಣಗಳ ಕೊಚ್ಚೆ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೂತು ಹೋಗಿದ್ದರೂ ರಾಜೀನಾಮೆ ಎಂಬ ಪದವೇ ತಿಳಿದಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಪದವಿಯ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿರುತ್ತಾರೆ, ಛೇ." ಅವಳು ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳಿದಳು.
                             "ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕುರ್ಚಿಗೆ ಭಾಳ ಗೌರವವಿದೆ ಕಣೇ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅದರ ಮೇಲಿನ ಅಪಾರವಾದದ್ದು. ಒಮ್ಮೆ ಸಿಕ್ಕಿತೆಂದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು. ಆ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಆಕಸ್ಮಾತಾಗಿ ಬಿಡುಬೇಕಾಗಿ ಬಂದರೂ ಆ ಕುರ್ಚಿ ಬೇರೆ ಯಾರದೋ ಪಾಲಾಗದೇ ತಮ್ಮ ವಂಶಸ್ಥರಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಇಂಥವರಿಂದ ರಾಜೀನಾಮೆ ಅನ್ನೋದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿರೀಕ್ಷಿಸೋದು ನಮ್ಮದೇ ತಪ್ಪಲ್ವಾ..?? ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ದವರಾದ ಮೇಲೂ ನಾವು ಅಂಥ ತಪ್ಪನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಬಾರದು. ಇದು ಕೇವಲ ಪಾಲಿಟಿಕ್ಸ್ ಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ಬೇಕಾದರೆ ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ, ಸರ್ಕಾರಿ ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ, ಬ್ಯಾಂಕುಗಳಲ್ಲಿ - ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ಇದೇ ಕತೆ. ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಈ ಪದ್ಧತಿ ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದವರು ಬೇಗನೆ ಕುರ್ಚಿಯ ಭಾಗ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಭವ ಜಾಸ್ತಿ." ನಾನು ಸಣ್ಣ ಭಾಷಣವನ್ನೇ ಬಿಗಿದೆ.
                             ಅವಳಿಗೆ ನಗು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಗುತ್ತಲೇ ಹೇಳಿದಳು, "ಹ್ಹ ಹ್ಹ ಹ್ಹಾ ಹ್ಹಾ. ಇದು ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯವಾದದ್ದು ನೋಡು. ಈಗ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಮೇ ೧೬ರ ತನಕ ಕಾಯಬೇಕಾಗಿದೆಯಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ಕುರ್ಚಿಯ ಮುಂದಿನ ವಾರಸುದಾರರು ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿಯಲಿಕ್ಕೆ."


1 comment: