Sunday, 27 April 2014

ಡೈರಿ - ಪುಟ ೨೫


                           "ನೋಡೇ, ಆ ರೆಡ್ ಕಲರ್ ಡ್ರೆಸ್ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಯಿತಲ್ಲೆ. ಐದು ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ತಂದಿದ್ದು ಅದು. ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಲ ಹಾಕ್ಕೊಂಡಿದ್ದು. ಒಮ್ಮೆಗೆ ವಾಷ್ ಮಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಒಳ್ಳೆ ನೆಲ ಒರೆಸುವ ಬಟ್ಟೆಯ ಹಾಗಾಯಿತು." ಭಾಳ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಖರೀದಿಸಿದ್ದ ಚೆಂದದ ಚೂಡಿದಾರ್ ಅಂದಗೆಟ್ಟಿದ್ದು ನೋಡಿ ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಅಲವತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನಗೆ ಅಯ್ಯೋ ಎನಿಸಿತು.
                       "ನಿನಗೆ ನಾನು ಅವತ್ತು ಮಾಲ್ ಗೆ ಹೋಗ್ತಿನಿ ಅಂದಾಗಲೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆಗಳು ನೋಡಲಿಕ್ಕಷ್ಟೇ ಚೆಂದ, ದುಬಾರಿ ಎನ್ನುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಗುಣಮಟ್ಟ ಕೂಡ ಚೆನ್ನಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು. ನಿನಗೆ ಯಾಕೋ ಅವತ್ತು ಮಾಲ್ ಭೂತ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಕ್ಕಿತ್ತು. ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟು ಮಸ್ತಾಗಿದ್ದರೂ ಆಯಸ್ಸು ಕಡಿಮೆ ಇರೋ ಪೈಲ್ವಾನ್ ನಂತಿಹ ಡ್ರೆಸ್ ಅನ್ನು ತಗೊಂಡು ಬಂದೆ." ಅವಳನ್ನೇ ದೂರುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದೆ ನಾನು.
                           "ಇದಕ್ಕಿಂತ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಬಟ್ಟೆಗಳೇ ವಾಸಿ. ದರವೂ ಕಡಿಮೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಬಹಳ ದಿನಗಳ ತನಕ ಬಾಳಿಕೆಯೂ ಬರುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಾ ಕಣೇ, ಇದೆಲ್ಲ ವಿಷಯ ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಾ..?? ಆದರೂ ಮಾಲ್ ಗಳಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಸುರಿಯುತ್ತಾರಲ್ಲಾ..?? ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಮೋಸವಾದರೆ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್ ಮಾಡೋದಿಲ್ವಾ..??"
                           "ಮಾಲ್ ನ ಕ್ಲಾಥ್ಸ್ ಅಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಒಂಥರಾ ಕ್ರೇಜ್. ಅವುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ತಮಗೇನೋ ಭಾರತರತ್ನ ಬಂದಂತೆ ಬೀಗುವವರೆಷ್ಟಿಲ್ಲ..?? ಅಂಥವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಬಾಳಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಬಟ್ಟೆ ಬ್ರಾಂಡೆಡ್ ಆದರಾಯಿತು. ಎಷ್ಟು ಹಣ ತೆತ್ತಾದರೂ ಮಾಲ್ ನಲ್ಲಿಯೇ ಖರೀದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಏನಾದರೂ ಮೋಸವಾದರೆ ಹೊಸದೊಂದು ಬಟ್ಟೆ ಖರೀದಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ದೂರು ನೀಡುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂಥವರಿಂದಾಗಿ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ಭಾರಿ ಹೊಡೆತ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ತಮಗೆ ಸಿಗುವ ಕಮೀಷನ್ನಿಗೋಸ್ಕರ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಮಾಲ್ ಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಬಡ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಗೋಳನ್ನು ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ. ನೀನೊಮ್ಮೆ ಭಾರತ್ ಮಾಲ್ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡು. ಅಲ್ಲಿ ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಚೆಂದವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ."


2 comments: