Sunday, 20 April 2014

ಡೈರಿ - ಪುಟ ೨೦


                                               "ನೋಡು, ಮಲೇಷ್ಯಾ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಮಾನದಲ್ಲೂ ಏನೋ ತೊಂದರೆ ಆಗಿತ್ತಂತೆ. ಅದೂ ಅಲ್ದೆ ಆ ಫ್ಲೈಟ್ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗೋದಾಗಿತ್ತಂತೆ. ತಿಂಗಳ ಹಿಂದಷ್ಟೇ ಫ್ಲೈಟ್ ಮಾಯ ಆದ ಘಟನೆ ಇನ್ನು ಮನಸಿಂದ ಅಳಿಸಿ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ಅನಾಹುತ ಆಗೋದು ಸ್ವಲ್ಪದರಲ್ಲಿಯೇ ತಪ್ಪಿತು. ಮಲೇಷ್ಯಾ ವಿಮಾನಗಳಿಗೂ ತಾಂತ್ರಿಕ ದೋಷ ಅನ್ನೋದಕ್ಕೂ ಏನಾದ್ರೂ ಲವ್ ಆಗಿರ್ಬೋದಾ ಅಂತಾ ಡೌಟ್ ಬರ್ತಿದೆ ಕಣೇ. ಜನ್ಮ ಜನ್ಮಗಳ ಸಂಬಂಧ ಅನ್ನೋ ಥರ ಅವೇ ವಿಮಾನಗಳಿಗೆ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್." ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದವಳು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಸುದ್ದಿಗೆ ತನ್ನ ಒಗ್ಗರಣೆಯನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು ನನ್ನ ರೂಮ್ ಮೇಟ್.
                        "ಮಲೇಷ್ಯಾ ವಿಮಾನಗಳೊಂದೇ ಅಲ್ಲ. ತಾಂತ್ರಿಕ ದೋಷ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಬ್ ಮರಿನುಗಳನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಮೊದಲೇ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಬ್ ಮರಿನ್ ಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ. ಇರುವ ಸಬ್ ಮರಿನುಗಳಿಗೂ ತಾಂತ್ರಿಕ ದೋಷದ ಕೃಪಾ ಕಟಾಕ್ಷ."
                              "ನನಗೆ ಒಂದು ಸಂದೇಹ ಏನಂದ್ರೆ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ತಾಂತ್ರಿಕ ದೋಷಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಅನ್ನೋದು ಇದ್ದೇ ಇರತ್ತೆ ತಾನೇ. ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪರಿಹರಿಸೋಕೆ ಆಗಲ್ವಾ..?? ತಾಂತ್ರಿಕ ತಜ್ಞರು, ಅಭಿಯಾಂತ್ರಿಕರು ಎಲ್ಲಾ ಇರೋದು ಇವೇ ಕೆಲಸಗಳನ್ನ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಅಲ್ವಾ..??"
                        "ಆಗದೇ ಏನು..?? ಆದರೆ ಅಂಥಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಯಾರು ತಾನೇ ತಯಾರಿದ್ದಾರೆ..?? ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ತಾಂತ್ರಿಕ ತಜ್ಞರು, ಅಭಿಯಾಂತ್ರಿಕರು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿನ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತ ಕೈ ತುಂಬಾ ಡಾಲರ್ ಎಣಿಸುವುದರಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತಿ ಅವರಿಗೆ. ತಮ್ಮ ತಾಂತ್ರಿಕ ನೈಪುಣ್ಯತೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಕ್ಕೆ, ಮೊಬೈಲ್, ಕಂಪ್ಯೂಟರುಗಳಿಗೆ ಧಾರೆ ಎರೆಯುತ್ತಾರೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನ ಕ್ವಾಲಿಟಿ ಆಫ್ ಲೈಫ್ ಇಂಪ್ರೂವ್ ಆಗತ್ತೆ ಅಂತಾರೆ, ಆಗ್ಬೇಕು ನಿಜ. ಆದರೆ, ಇವುಗಳಿಂದ ಮಾನವನ ಬದುಕು ಇನ್ನೂ ಹಳ್ಳ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಇಂಪ್ರೂವ್ ಅಂತೂ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯಗಳು, ದಿನ ನಿತ್ಯದ ವ್ಯವಹಾರಗಳು, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೇವೆ, ಭದ್ರತೆ, ಸುರಕ್ಷತೆ - ಇಂತಹ ಇನ್ನೆಷ್ಟೋ ಕಡೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅತ್ಯವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯ ಇದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಳಕೆ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ತಾಂತ್ರಿಕ ದೋಷಗಳು, ಲೋಪಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ತಾ ಇರತ್ವೆ." ನಾನು ಸಣ್ಣದಾದ ಭಾಷಣವನ್ನೇ ಬಿಗಿದೆ.
                            "ಅದು ನಿಜ ಅನ್ನೂ. ನೆಕ್ಸ್ಟ್ ಜನರೇಷನ್ ಮೊಬೈಲುಗಳೆಲ್ಲಾ ಟಚ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಉಫ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಇರ್ಬೋದು. ಟಚ್ ಮಾಡೋ ಬದಲು ಉಫ್ ಅನ್ನೋದು. ಇನ್ನೂ ಸಿಂಪಲ್ ಅಲ್ವಾ..??" ಅವಳ ಒಣಾ ಜೋಕಿಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ನಕ್ಕೆವು.


No comments:

Post a Comment