Sunday, 16 February 2014

ಕೂದಲು



ಕರಿಮೋಡದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೊಂದು ಬೆಳ್ಳಿಗೆರೆ
ದಿನೇ ದಿನೇ ದಟ್ಟವಾಗುವ ಪರಿಯೇನು
ನೀ ಬೇಡವೆಂದರೂ ನಾ ಕಾಣುವೆ
ನಿನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ನಾ ಕುಣಿಯುವೆ
ನನ್ನ ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣವೂ ಅಣಕಿಸುತ
ತಾಂಡವವನ್ನೇ ಗೈಯ್ಯುತಿದೆ ಆ ಬಿಳಿ ಕೂದಲು

ಎಷ್ಟು ಬಾಚಿದರೂ ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳದೇ
ಮತ್ತೆ ಮೇಲೆದ್ದು ಕೂರುವುದು ಬೇಕೆಂದೆ
"ನೀನೆಷ್ಟು ಮೆರೆದರೇನು ಬಂತು ಗೆಳತಿ
ನಾ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಸಲ್ಲ ನಿನ್ನಾಟವೆಲ್ಲ"
 ಸೌಂದರ್ಯಕೂ ಇದೆ ಸಾವಿನ ನೆಂಟತನ
ಅದ ತಿಳಿಯದ ಮನುಜನದು ಮೂರ್ಖತನ

ಕೃತಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡರೇನು ಅಂದಚೆಂದ
ಏರಿದ ವಯಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಇಳಿಯದಲ್ಲ
ಹಸಿರಾದ ಎಲೆ ಹಳದಿಯಾಗಲೇಬೇಕು
ಈ ವಾಸ್ತವದ ವಿರುದ್ಧ ಎಲ್ಲರ ಹೋರಾಟ
ಅರಿಯಲಾರೆವು ನಾವು ಇತಿಮಿತಿಗಳ
ಬಿಳಿ ಕೂದಲು ಬಿದ್ದ ಮೇಲೂ ಕೂಡ


1 comment: