Monday, 9 December 2013

ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತಿರುವಿರಾ....? ಮರೆಯಬಲ್ಲಿರಾ...?

               
               ಛೇ, ಮತ್ತೆ ಬೇಜಾರು.. ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ನೀರಿನ ಹನಿಗಳು ಇಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲವಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಹೃದಯದ ತಟದಲ್ಲಿ ದುಃಖದ ಸರೋವರ ಅಬ್ಬರದಿಂದ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಕಾರಣ...??
              ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರು.
              ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೇ. ಹಳೆಯ ಎಂಬ ವಿಶೇಷಣ ನೀಡಿದ್ದರ ಅರ್ಥ ಅವರ್‍ಯಾರೂ ಇಂದು ನನ್ನೊಟ್ಟಿಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಬಹು ದೂರ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಕೇವಲ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ.
            ಅವರು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯವೂ ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಪರಿಚಿತರಂತೆ ಎದುರು ಬದುರಾಗಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾರದೋ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿದ ಕಮೆಂಟುಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾರದೋ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರವಾಗಿ - ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಹಲವು ಸಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ, ಇದೆಲ್ಲ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ. ಆದರೆ, ನನ್ನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ....??
           ಹೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ, ನನಗೇ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಬರುವುದರೊಂದಿಗೆ ಹಳೆನೆನಪುಗಳ ಬುತ್ತಿಯನ್ನೂ ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಾರೆ. ಬುತ್ತಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದಲೇ ಬಿಚ್ಚಿಸಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಲಸು ಮೇಲೋಗರಗೊಳಿಸಿ ಕೈತುತ್ತು ತಿನ್ನಿಸಿ, ತಾವೇನು ಮಾಡಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಹಾಯಾಗಿ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ತಿಂದ ತುತ್ತು ಜೀರ್ಣವಾಗದೇ ನನ್ನನ್ನು ಸತಾಯಿಸುವ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳಲಿ...??


             ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ್‍ಯಾರೂ ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೇ ಹಾಗೆ ಬಂದು ಹೀಗೆ ಹೋದವರಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲರ ಜೊತೆ ನಾನು ಸಂತಸದಿಂದ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳು, ಬೇಸರವನ್ನು ತೋಡಿಕೊಂಡ ದಿನಗಳು, ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ಜಗಳವಾಡಿದ ಹೊತ್ತುಗಳು - ಎಲ್ಲವೂ ಹಸಿ ಸಿಮೆಂಟಿನ ಮೇಲಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತಿನಂತೆ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿ ನಿಂತಿವೆ. ಎಂದಿಗೂ ಮಾಸಲಾರವವು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲರೂ ನನಗೆ ಸಿರಿಸಂಪತ್ತುಗಳಂತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಮುತ್ತುಗಳಾದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ರತ್ನಗಳು. ಕೆಲವರು ಹವಳಗಳಾದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಚಿನ್ನಕ್ಕೆ ಸಮಾನ. ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆಯಲಿಕ್ಕಾದೀತೇ...???
           ಇಲ್ಲ, ಅದು ಆಗುವಂಥದಲ್ಲ.
           ಬೇಸರದ ವಿಷಯ ಅವರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದದ್ದಲ್ಲ. ‘ಕಾರಣ ಹೇಳದೇ’ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದದ್ದು. ಹೌದು, ಹೃದಯದ ಗೂಡಲ್ಲಿ ನೆನಪುಗಳ ಬೂದಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಸುಡುವ ಕಿಡಿ ಇದೇ, "ಕಾರಣವೇನಿರಬಹುದು....??" ಊಹೂಂ, ಈ ಕಿಡಿ ತಣಿದುಹೋಗುವ ಬದಲು ಉರಿ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಸುಡುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಒಳಗಿಂದೊಳಗೆ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.
        ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಎರಡೇ ಎರಡು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿವೆ.
       ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತಿರುವಿರಾ...?? ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಮರೆಯಬಲ್ಲಿರಾ...??


No comments:

Post a Comment